Zbigniew Burzyński

Zbigniew Józef Burzyński (31 marca 1902 - 30 grudnia 1971) był polskim oficerem, pilotem i konstruktorem balonów oraz inżynierem mechanikiem. Urodził się w Żółkwi, a zmarł w Warszawie. Służył w Wojsku Polskim, a z baloniarstwem związał się w 1921 roku, po skierowaniu na kurs obserwatorów aeronautycznych w Toruniu. Od 1924 roku pracował w Centralnych Warsztatach Aeronautycznych w Legionowie, gdzie uruchomił warsztat produkujący powłoki balonowe. Pod jego kierownictwem zbudowano polskie balony na uwięzi i wolne.

Od 1928 roku brał udział w zawodach balonowych. Wraz z Franciszkiem Hynkiem wygrał zawody o Puchar Gordona Bennetta w 1933 roku, a dwa lata później odniósł kolejne zwycięstwo, tym razem z Władysławem Wysockim. Ustanawiał rekordy świata wysokości, odległości i długotrwałości lotu balonem. Podczas kampanii wrześniowej dowodził kompanią balonów obserwacyjnych, a następnie przebywał w niemieckiej niewoli. Po wojnie ukończył Politechnikę Warszawską i działał na rzecz rozwoju baloniarstwa, szkoląc pilotów i nadzorując budowę balonów. Wykonał 138 lotów balonowych. W Legionowie znajduje się ulica jego imienia.

Na podstawie artykułu „Zbigniew Burzyński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.